Waarom altijd maar meer, meer en meer

Ik wil dus graag 100% leuke dingen doen en 100% knallen op school en werk. Dit kan dus eigenlijk niet. Of naja het kan maar dan schiet slaap erbij in of het plezier. Er werd dan ook een nacht geskipt en ik slaap maximaal 6 uur per nacht. Dit is voor een paar dagen best oké maar het gaat nu zo een twee weken en dat is niet zo chill.

Dan zou je denken van als je dat niet wilt zeg dan gewoon een keer een afspraak af. Maar nee hoor, alles moet doorgaan en daarom werd het vrijdag half 5 en heb ik genoten en stond ik om half 10 weer naast m’n bed om te leren om vervolgens om 1 uur weer door te gaan naar de volgende afspraak. Het moet allemaal en dat ik zo denk word ik doodmoe van. Iets met perfectionisme ofzo, niemand willen teleurstellen. U snapt. Je kunt inderdaad een keer gewoon lekker iets afzeggen en niets doen. Het kan denk ik dan maar het hoeft niet.

Nu moeten we niet gaan denken dat ik niet van niets doen houdt want dat kan ik ook enorm goed. Alleen dan is er tijd voor en als die tijd er niet is pak ik hem ook niet. Het is zeg maar een vibe. Een vibe waar je in komt van doorgaan, gaan en doorgaan. Er is alleen één probleem met deze vibe als ik er eenmaal inzit dat het niet zomaar stopt. Het gaat en gaat maar door tot ik tegen mezelf moet zeggen nu is het genoeg; ‘Vanavond pak je 8 uur slaap.’ Vet volwassen natuurlijk.

Dat ik dat tegen mezelf zeg komt natuurlijk niet uit het niets. Ik heb deze vibe vaker maar er is ook een keer, dat er iets te lang in bleef. Buiten te weinig slaap was het plezier van alles af. Communicatie met m’n vriendinnen ging niet meer. Ik begreep hun niet en ik vond dat zij mij niet begrepen. Ik was aanwezig in de kroeg maar het enige wat ik dacht was; wat the f vind ik hier leuk aan. Ik ben normaal dus echt een enthousiaste puppy in bijna alles wat ik doe. Dat was toen weg, ik was echt een ondragelijk mens. Alles en iedereen was stom en ik voelde me helemaal niet meer m’n eigen ik.

Dit alles duurde niet een weekje, het heeft denk bij elkaar ruim een half jaar geduurd voor ik weer een beetje ik werd. Dat ik dacht hè daar is Es weer. Es die van alles kan genieten. En die Es is er nog steeds maar moet af en toe even van de road ongoings springen om even bij te tanken. Vond ik toen niet cool, want er waren mensen die wel altijd door konden gaan. Maar niemand is hetzelfde en dat houd in dat ik dus niet altijd maar kan doorgaan. Dan is het kaarsje op een geven moment op en mag je best toegeven. Beetje voor jezelf zorgen is helemaal zo slecht nog niet.

Dus ik duik snel m’n mandje in om me even op te laden. Nou kind wat heb je weer volwassen en zoet gesproken, volgende keer weer wat luchtigs hoor. Het moet wel een beetje leuk blijven.

Share on facebook
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp

Related stories

Geef een reactie

Quote of the week

BEST GELEZEN